Loksins loksins!

Jæja, þá er maður lentur í Lima og erum búin að vera hérna í 1 dag á arrival campinu, eða komubúðunum. 

Þegar ég skirfaði seinast var ég ekki einu sinni komin með fjölskyldu, svo kannski að byrja á því að segja frá því aðeins. Ég mun semsagt búa í borg sem heitir Chiclayo og er ekki nema 700 þúsund manna borg. Fjölskyldan mín samanstendur af foreldrum sem eru bæði verkfræðingar, sem ég man ekki alveg hvað eru gömul, og 3 eldri systkinum. Elsta stelpan er 28 ára og er verkfræðingur líka, hún býr ekki á heimilinu en býr í Chiclayo. Ég hef talað mikið við hana og hún virðist mjög fín, einnig verð ég í gamla herberginu hennar á heimilinu. Svo er það einn bróðir, sem er 27 ára gamall, hann er lögfræðingur en býr ekki í Chiclayo og kemur einungis heim á 5 vikna fresti, skilst mér. Síðan er það önnur stelpa, hún er 20 ára og er enn í háskóla. Hef ekkert talað við hana en er að vonast til þess að ég fari í sama skóla og hún, en ég veit ekki enþá neitt um það svosem. 

Þá kannski að segja smá frá ferðalaginu hingað.

Við krakkarnir, ég, Gylfi, Ásgerður og Sigríður, hittumst á flugvellinum um 8, tókum flug, sem ég hélt að ætlaði aldrei að enda, til JFK, New York. Þar komum við okkur út, þar sem við vorum á terminal 7 en flugið okkar til Lima fór frá terminal 8, og komum okkur yfir á terminal 8. Þar sem það voru 10 tímar í flugið okkar var ekki hægt að innrita sig strax svo við fórum á terminal 4 til að fá okkur eitthvað að borða því það var eini staðurinn þar sem eitthvað var hægt að borða og við vorum örugglega þar í svona 6-7 tíma. Síðan innrituðum við okkur og biðum lengur, svo loksins kom flugið og ég get svo svarið það, ég var sofnuð nánast áður en við fórum í loftið! Ég svaf ágætlega alla leið, vaknaði smá þar sem það er ekkert ofur þæginlegt að sofa í flugvél, en annars svaf ég mest megnis. Síðan lentum við og ekkert mál að fara í gegnum tollinn og innflytjendaeftirlitið og svona. Þegar við komum út kom til okkar ein krúttlegasta kona sem ég veit um. Hún fór með okkur í rútuna, og þar hittum við einmitt frakka, dani og svía sem höfðu komið á svipuðum tíma. Þaðan fórum við í skólann sem við gistum í. Allur fyrsti dagurinn fór í nánast ekki neitt því það voru ekki allir komnir, og engir sjálfboðaliðar komnir. En við fórum bara á röltið um hverfið og í búðina og kynntumst krökkunum, sem var svosem fínt líka. Um kvöldið kom síðan nánast restin, en við vorum svo þreytt að við fórum bara snemma að sofa. Svo í dag er búið að vera fínt, fullt af krökkum og loksins eitthvað að gera og allir alltaf geðveikt yndælir. Núna er bara verið að bíða eftir matnum og ég held að það sé síðan eitthvað að gerast í kvöld, þótt ég sé ekki viss.

Annars er Perú allt allt allt allt öðruvísi en ég hélt. Mér leið í gær, þegar við fórum á svona markað, að ég væri í aladín. Húsin eru öll frekar þétt saman og allskonar á litin og það er geðveikt töff. En umferðin hérna er skrítin, það er ekkert alltaf virt ljós eða umferðareglur og bílar eiga allan rétt. Það þarf maður víst að venjast! Svo erum við greinilega mjög framandi hérna, allir stara á okkur.

Ég held ég hafi þetta ekki mikið lengur núna. Myndir koma kannski bráðum inná dropboxið. Ef þið viljið aðgang að því megið þið skilja eftir emailið ykkar í commenti og ég deili því á ykkur :)

Kveðja frá Perú

Freydís Þóra !